αφιέρωμα

Η ποιητική σκηνή του Σαν Φρανσίσκο
Robert Duncan
μτφρ.: Νέλλη Μπουραντάνη & Ευτυχία Παναγιώτου
english |




Ηρθε η ώρα να μιλήσω για μια παντοδύναμη μαγεία -

Ηρθε η ώρα να μιλήσω για μια παντοδύναμη μαγεία -
 τη σφαίρα του καλού
που φαντάζομαι πλήρη, υγιή και αγία.
 Ελάχιστα γνωρίζω για αυτή,
κάποιοι κάνουν πίσω ή προκαλούν κακό στη σκέψη της,
 άλλοι ασθενούν ή  αφήνουν τον δρόμο της αγάπης
μήπως και πιαστούν στα δίχτυα, τόσο καλά

Γιατί αυτή η σφαίρα είναι ανθεκτική και πανταχού παρούσα.
 Στο καλό, ο Θεός
περιδιαβαίνει σαν χαρούμενος άνθρωπος τον κήπο του
 συνομιλώντας με φίλους.
Είναι η μαγεία ή αλλιώς η ευτυχία που ο Ολσον είπε
 πως θα ασκούσαμε,
Ισως. Μα βλέπω τον Ανθρωπο στη μαγική σφαίρα του καλού
 να κουβαλά το πρώτο του
φορτίο τούτης της τέχνης, υπομένοντας την πληρότητα σαν το σταυρό
 που σκαρφαλώνει ψηλά ανάμεσα
σε πλήθη και με αυτά τα πλήθη στις πλάτες του. Πληρότητα;
 Τι τραγική
καλή επιθυμία! Ευτυχής που δεν είμαι ο ήρωας αυτός που θα
 κουβαλήσει την μαϊμού
ή τον δράκο σου στην ψυχή του, γέρνοντας από το βάρος
 αφού η ραχοκοκαλιά φτιάχτηκε
σαν τον θόλο καθεδρικού ναού για να κουβαλά

 την καταδίκη τοιουτοτρόπως - Γιατί μαθαίνω πως
αυτός ο μάγος δεν γνώριζε άλλον τρόπο, μήτε
 ταχυδακτυλουργία μήτε δεξιοτεχνία
για να θεραπεύσει την λαθεμένη δημιουργία, μήτε μεταμόρφωση -
 Γιατί από την πλευρά του υπήρχε μόνο η αλήθεια -
- η πληρότητα - που περιβάλλει σήμερα
 ένα τέτοιο σκουλήκι φολιδοτών άθλων και θανάτων
δεν εκπλήσσομαι που οι άνθρωποι    πλέον
δεν αναλαμβάνουν αυτό το έργο παρά μόνο
 ταΐζουν τη μορφή του δράκου  Αυτόν τον σπόρο

αυτά τα δόντια είναι πεδίο όσων μάχονται.
 Τούτος ο ποιητής που αγκαλιάζει το κενό
εξαπολύοντας περιττώματα μες στο μαύρο αίμα
 κοιμάται κουλουριασμένος στο κεφάλι του δράκου
το κακό πλάι στο κακό.

 

Μεθυσμένος από έρωτα! τώρα

1.
Μεθυσμένος από έρωτα! τώρα
φαρμακωμένος από έρωτα.
Με πανουργία φαρμακωμένος.
Ποιος θα το φανταζόταν πως ο πόνος
είναι κάτι που διαρκεί τόσο;

Το σαξόφωνο, ο ρυθμός, η σελήνη:
να μπορούσα μονάχα να παρασυρθώ
άλλη μια φορά στην ανοησία
άγγελέ μου, άγγελέ μου,
πού έχεις χαθεί; πλανερέ μου άγγελε!
Πόσο νοσταλγώ
και την προδοσία ακόμη της αγκαλιάς σου.


2.
Πάρε τον έρωτα μακριά,
η τροφή αυτή ήταν το φαρμάκι μου:
αν είχα πεθάνει
πριν από δυο μήνες θα 'ταν καλά.
Τότε πίστευα σε κάτι.
Τώρα δεν έχει μείνει πράγμα που ν' αξίζει
άσπιλο.


3.
κατά του αυτοκτονικού ιδεασμού:

Δεν είναι αυτό που θέλω
να πεθάνω μες σε τέτοια αθλιότητα.

 

Αν η ποίηση της μάζας θεωρούνταν διευρυμένο πεδίο του πολέμου

1.
Αν η ποίηση της μάζας θεωρούνταν διευρυμένο πεδίο του πολέμου,
οι νεκροί εκείνοι, πληγιασμένοι ή μολυσμένοι εκεί πέρα,
θα ήσαν πληγωμένοι ή πεθαμένοι μόνο στη φαντασία˙
λέξεις φανταστικές πληγές, χειρονομίες
προσποιητού πένθους, ίσως
να γίνονται οι ωραίοι άντρες αληθινοί
εδωδά οι στρατιώτες μας είν' όλοι ήρωες
διευρύνονται όπως η φωνή
σε διαστάσεις σώματος μιας
διευρυμένης απώλειας ή θυσίας
Και μπορούμε σ' αυτό το μέρος να φανταστούμε το αιώνιο κρύο
ως το απέραντο κρύο της ανθρώπινης σπατάλης,
ως μιαν ακατανόητη εσχατιά των αισθημάτων,
του κανενός την αληθινή χώρα ενώπιον του καθ' όλα ξενικού εαυτού -
Μιαν Ασία ανεξιχνίαστη σαν ανεκδήλωτη επιθυμία
που ξυπνά˙ μια Κίνα, ανεκτικό βόρβορο
της ετερότητας˙ μια ιδεολογία, μια εχθρική
αναγκαιότητα, έναν ανυποχώρητο
στρατό˙ μπορούμε να φανταστούμε το εύρος
της ανανταπόδοτης, ανούσιας εμπλοκής,
μια Κορέα˙ τις δαπάνες που μεταφράζονται
σε αίμα, εξουσία, αγάπη, πάθος
-το θολό τίποτα της καλομελετημένης πρόθεσης-
ένα σκαρίφημα μεταφοράς από τη βρόμα την ίδια.


2.
Μα δεν μπορούμε στ' αλήθεια να μυριστούμε τη βρόμα
ενόσω καθόμαστε για το δείπνο˙ γράφοντας από το Πουσάν
ένας φίλος λέει «βρομάει»˙ και το περιοδικό Time γράφει
πως «το πλούσιο έπαθλο» ήταν
«το παλιοψοφίμι ενός κεραμιδόγατου»
«που πάει για βράσιμο»˙
εκεί κατέφθασε μια ελίτ τσιφλικάδων,
ένα λεφούσι γύρω απ' το Ομορφο Ξενοδοχείο (η Πριγκίπισσα),
«μόνο 15 δολάρια το δωμάτιο,
5 δολάρια το γεύμα, 50 σεντς ο καφές»
σε αμερικανικό ρευστό ή επιταγή. Ομως
το Time γράφει για το πιο οικτρό πράγμα
στη συνείδηση του Πουσάν
οι κομμουνιστές της Βορείου Κορέας είναι χειρότεροι,
ο εχθρός, ακόμη πιο οικτρός.
Και φανταζόμαστε μια τέτοια κατάσταση αχρειότητας
με το να φανταζόμαστε, κρίνοντας απ' τον εαυτό μας, τον εαυτό μας
να κατακτά τον εαυτό μας, μιαν αδυσώπητη νίκη,
μιαν άγνωστη πιθανή αλλαγή,
λαδώνοντας για το καλό κρέας μες στο πιάτο,
νερώνοντας το κρασί σαν το κακό αίμα
και κηλιδώνοντας το ψωμί σε φόρμα ζύμης
αμερικανικής λαλιάς.


3. 
Ο ποιητής που στάλθηκε να υμνήσει τον πόλεμο
υμνεί τη βία και την απόγνωση.
Γι' αυτό το πράγμα παλεύουμε.
Να πλάσουμε πραγματικές χίμαιρες του φόβου μας.
 
Να εξαναγκάσουμε τον εχθρό σε προσγείωση
να πέσει στη γη απ' όπου εγέρθηκε, εκεί να τους καταστείλουμε.
Να ανταποδώσουμε αλύπητα την εξαθλίωση
και τις εξεγερμένες φωνές όλες να τις καταπνίξουμε.
Οι χριστιανοί ας βλέπουν όπως ο Αρμαγγεδδών
αυτό το πεδίο μάχης της ανώφελης ευλάβειας
ως τρόπο να προκαλέσουν μια τέτοια πτώση τού Τίποτα
και να εκτοξευτούν απ' τον Παράδεισο στο καζάνι της κόλασης.  

 

*Τα ποιήματα Ηρθε η ώρα να μιλήσω για μια παντοδύναμη μαγεία - μετέφρασε η Νέλλη Μπουραντάνη, ενώ το Μεθυσμένος από έρωτα! τώρα και Αν η ποίηση της μάζας θεωρούνταν διευρυμένο πεδίο του πολέμου μετέφρασε η Ευτυχία Παναγιώτου.

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.