αφιέρωμα

Ποιητικό άσυλο
:::
χορός
Ιστολόγια/blogs
Δεύτερη σελίδα
Του Δημήτρη Αθηνάκη




Η ποίηση. Το χέρι. Η οθόνη. Το Διαδίκτυο. Οι ποιητές. Οι αναγνώστες. Μυστικά αλλά όχι ψέματα.
Κάπου στο ηλεκτρονικό σύμπαν φωλιάζουν φωνές φωνασκούσες. Ψάχνουν να βρεθούν μ' ένα(ν) Αλλο που κανείς δεν ξέρει ποιο(ς) να 'ναι. Ή σχεδόν κανείς.

Εδώ. Λίγη ακόμη ποίηση. Ενα ακόμη χέρι. Μια ακόμη οθόνη, αναγνωστική τούτη τη φορά. Το Διαδίκτυο. Δικό τους και δικό μας. Οι θεατές. Οι σχολιαστές. Φανερά κι αληθινά. Εδώ είμαστε.

Βρίσκουμε αυτά που έχουν εφευρεθεί.
Το (.poema..) αγαπά την ποίηση- γι' αυτήν υπάρχει- καθ' οιονδήποτε τρόπο.
Ανακαλύπτουμε, λοιπόν, τούτες τις φωλιασμένες φωνές του διαδικτυακού σύμπαντος και τις "τοποθετούμε" εδώ- φανερά και φωναχτά.

Γιατί κάτι πάντοτε υπάρχει που δεν το ξέρουμε ακόμη.
Καιρός να το μάθουμε.
Σιγά σιγά θα ανακαλύψουμε τούτες φωνές. Επιμένω. Φωνές.
Φωνάξτε.

d.athinakis@gmail.com

 





Oνομα: Νίκος Μακρυωνίτης
Nickname: Nikos M.
http://theaquariumram.blogspot.com

Φαντάσματα ξανά

η πόλη πυρώνει
τα δάκρυα οξειδώνουν καθώς κυλούν
ακριβούς κοκάλινους σκελετούς γυαλιών ηλίου
κι εγώ πάλι σε έχω
κι εγώ πάλι δεν σε έχω
πώς μου 'ρθε να βάλω πάλι στο στόμα τ' όνομά σου
το είχα σχεδόν ξεχάσει όταν τον είδα να φτάνει στο μετρό
και μετά η Αθήνα μια σταλιά, δική μας
βατή στις σόλες των παπουτσιών μας
μια διαδρομή ολόκληρη
στο στρώμα του
στο σώμα του
τέσσερις μέρες
μετά αν περπατάω αντίστροφα να πάρω πίσω
τα ίχνη που άφησα στρίβοντας την Ναβαρίνου
"κι ανάποδα αν περπατήσω εσύ θα μείνεις μακριά"
σαν να μην έγινε τίποτα
σαν να μη φοβήθηκες λέει
που εγώ τις Τρίτες ξαπλωμένος να μη λιποθυμήσω
γιατί άκουσα με τη πλάτη εκείνη τη νύχτα τι λένε τα βράχια
σ' όλα τα αστέρια και σ' όλα τα χέρια
που στερήθηκαν την αγκαλιά σου
η πόλη πυρώνει
και γω μια σκιά - δική μου, ισχνό περίγραμμα
θέλει να σπάσει
ό,τι στερήθηκα
ό,τι εγώ...
πλησιάζει ο Αύγουστος και δεν θέλω πια να ζήσω
μόνο το θαύμα θέλω της πρωτοχρονιάς
να περπατάς εσύ στα κύματα και γω στα τέσσερα
παλάμες-γόνατα, βουβός
να σου καλύψω τάματα το εικόνισμα
αν δε με λυτρώσει ένας θεός
κανείς δε θα με λυτρώσει

 

κamaitachi

Εμεινα ξύπνιος όλη τη νύχτα, περίμενα να φανείς.
Το ρολόι της πόλης χτυπούσε να έρθουν τα πρώτα όνειρα,
εσύ μάλλον δεν άκουσες.
Αναψα τα φώτα.
Κι έμεινα ακίνητος.
Πίστευα πως η σκιά σου οδηγεί στο κέντρο της Γης.
Τελείως ακίνητος.
Σκεφτόμουν τι έπρεπε να σου πω.
Ο,τι σκεφτόμουν προβαλλόταν στον απέναντι τοίχο.
Περίμενα να δώσεις ένα απίστευτο σημείο ζωής.
Τώρα που δεν θα σε ξαναδώ μπορώ να κάνω όνειρα για μας,
μπορώ να έχω τα καλύτερα από σένα.
Την φοβάμαι αυτήν τη νύχτα.
Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ κι εσύ
θα έχεις πετάξει μ' ένα ελικόπτερο πάνω από την πόλη.

 

αποστροφή (αθώο παιδί)

περπατώ σ' ένα μονότονο γκρίζο
πανομοιότυπων διδύμων ημερών
που πολλαπλασιάζονται
με άφοβα κρύσταλλα γαλάζια μάτια και ξανθές φράντζες
κρατώντας χέρια στο ρυθμό της ηχούς ενός νεκρού αστεριού
οχτάωρο
και ακίνητες νύχτες έξω
και βωβά όνειρα
και ξανά
και επαναλαμβάνουμε...
ανταλλάσσοντας βλέμματα με οικονομικούς μετανάστες...
εκατό λάμπες τρεμοπαίζουν πάνω από το κεφάλι μου
μετά καίγονται μία μία
κάνοντας μικρούς ήχους σαν ανάσες έκπληκτες παιγμένες αντίστροφα
μικρές σκιές, δικές σου, κομμένες από χαρτί παίζουν στους τοίχους
και μετά όλα είναι μαύρο πάλι
φυσικά και θυμάμαι...
είμαι τόσο μόνος που θα μπορούσα επιτέλους να σε ξεχάσω
οριστικά...

 

 

Ονομα: hdd345f
Nickname: Ο τόΠος τοΥ δΕν
http://www.hdd345f.gr

Μικρές Διευκολύνσεις

Αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου. Υπάρχει κάτι που θυμίζει γκρεμό. Μια κοφτή, επικίνδυνη κατηφόρα. Μα δεν είναι το τέλος.
Πίσω απλώνονται σκοτεινές παχύρευστες εντυπώσεις. Ετσι πορεύτηκε η σκιά μου. Ετσι σχημάτισε η αγωνία μου το δρόμο της για να διαβεί. Ομως αυτά είναι πίσω.
Τώρα, μιαν απροσδόκητη ψυχραιμία τυλιγμένη ολόγυρα στο νου. Οπως το φίδι που αναπαύεται στο αγαπημένο του κλαρί. Κατευνάζει τις εντυπώσεις μα δε τις διώχνει.
Είναι ξεκάθαρο πως έχασα το κουμάντο και πως αυτό με πληγώνει λιγότερο. Εβαλα νερό στο κρασί μου, απέκτησα καινούργιες αντοχές. Γύρισα την πλάτη στο φως. Η σκιά μου βγήκε μπροστά. Είναι ο ήλιος που βιάζεται να δύσει. Ο χρόνος που τρέχει αδιάφορος. Σκεπάζει πληγές, μα δεν επουλώνει.
Αυτή είναι η θέση μου τώρα. Στο χείλος του κάτι που θυμίζει γκρεμό. Ντυμένος μια πρωτόγνωρη νηφαλιότητα. Ορθιος. Ετοιμος να δεχτώ, μικρές διευκολύνσεις από τον Θεό.

 

Πλησιάζει

Κάποτες είχα μια δουλειά κι ένα σπίτι. Είχα φτιάξει τη ζωή μου καλά. Βρέξει χιονίσει ο παράς ερχόταν. Εμπαινε ζεστός μέσα στο παντελόνι. Ημουν εντάξει. Επινα τον καφέ μου ήσυχος. Πήγαινα βόλτα στην αγορά, ψιλά το κεφάλι.
Ενα πρωί του χειμώνα, στο δρόμο για τη δουλειά, ένιωσα καποιανού τα χνώτα στο σβέρκο μου. Γύρισα μα δεν ήταν κανείς. Ερχεται, λέω. Αυτό είναι το σημάδι του. Και να σου μια τετράποδη μαύρη σκιά μέσα στο χιόνι. Δίχως μάτια, και δίχως θόρυβο. Εκανε μια βόλτα ολόγυρά μου και χάθηκε.
Μετά απ' αυτό, η ρόδα γύρισε. Επεσα κάτω χαμηλά κι ακόμα σέρνομαι. Τώρα ο καθένας με φωνάζει με το μικρό μου όνομα. Ελα να σου δείξω μου λέει και μου κουνάει το δάχτυλο.

Νερό

Νερό που τρέχεις Και το φως Γυρίζει να θαυμάσει τη λάμψη του Πάθος ακλόνητο Στραμμένο κατά γης Ποτίζεις τη ψυχή και το χώμα. Νερό που σκάβεις το κορμί Γα να φυτέψεις μικρές Ανείπωτες ελπίδες Χάραξε μια γραμμή και στο δικό μου Με την παλάμη σου.
Νερό στην άκρη του γκρεμού Ετοιμο να σμιλέψεις τα βράχια Στέργεις την ξέφρενη σιωπή Που βγάζουν οι σταγόνες σου καθώς πέφτουν. Στέργεις την ακαθόριστη πορεία τους Οποια κι αν είναι Στέρξε τον άνθρωπο που παρασέρνεις Οταν γίνεσαι χείμαρρος
Νερό που σβήνεις τη φωτιά Στου λογισμού το σκοτεινό λιβάδι Και θεραπεύεις με το σώμα σου Το νου που φλέγεται. Κάλυψε με τις δροσερές σταγόνες σου Ρωγμές και λάκκους Που αφήνουν οι πυρακτωμένες λέξεις πίσω τους. Απλώσου πάνω στο μεγάλο έγκαυμα του λόγου Που τσουρουφλίζει την ψυχή και τα χείλη. Σβήσε τις κόκκινες γραμμές Που χάραξε στο ασπράδι των ματιών Η αγωνία.
Νερό της λίμνης Ησυχο και καθαρό Στα βάθη σου φιλοξενείς Τον πόνο Και την ανθρώπινη απελπισία. Και στη λεπτή σου διάφανη μεμβράνη Λικνίζονται πεσμένα φύλλα Ανθη και βλέμματα. Λικνίζονται μυριάδες ειπωμένες λέξεις Κι άλλες τόσες ανείπωτες. Ετοιμες να βουτήξουν μέσα σου Για πάντα.

 

 

Ονομα: Ανέστης Μελιδώνης
Nickname: ΑΝεστιάσεις
http://anestiaseis.blogspot.com

Για ένα μαχόμενο συγγραφέα

Τέκνο της αγέρωχης προσμονής μέσα απ' τη θαυμαστή αντίθεση που ένωσε ο πόθος
Ποιος ήξερε τον ερχομό σου και ποιος έφερε τα φύλλα που έντυσαν τη σκέψη σου;
Ω εραστή του απόλυτου και δυνάστη του φλύαρου
Εσύ που ξέθαψες τις λαλιές της θύμησης και έζεψες τις άκρες του ονείρου
Για ένα ανθρώπινο "έλα" που τιθασεύει τη μητρική σιωπή
Για μια -αθόρυβα- αδυσώπητη αναζήτηση της πατρικής φιγούρας μέσα απ' το θολό τοπίο της αβίωτης εγκαρτέρησης.

 

Σαιν-Ζιστ: "οι αυστηρές αρετές δημιουργούν τα απάνθρωπα ήθη"

Στο μέτωπο της ζωής σου ρίχνεις σφαίρες ασάφειας και αναδεικνύεις στα μαύρα μέτωπά μας την αυθάδεια του έρωτά μας κι Εσύ άφατε δικαστή του σώματος που δε μας δίνεις λίγη απ' την ανερμάτιστη σοφία Σου και μας κυλάς σε βούρκους από ανέσεις αποσυνδέοντας την πραγματικότητα απ' τη ζωή κι ενώ ξέρεις τις ασύρματες παραλλαγές της ύπαρξής μας τις αφήνεις μετέωρες.
Χρειάζεται ένας διασυρμός της κράσης μας για να φτάσουμε έρποντας σε μια ηθική που να νικάει την αυστηρή αρετή με το σπαθί της ενότητας των ανθρωπίνων αδυναμιών που τόσο δυνατές αποδεικνύονται ώστε επιστήμες να εξελίσσονται για να συνειδητοποιούν προοδευτικά την ανεπάρκειά τους να δώσουν λύση.
Κι όμως όλοι μπορούν να λύσουν τα δεσμά τους όσο δε χρειάζεται λογική για να αγαπάμε παρά μόνο να κοιτάμε τον άλλον στα μάτια και να μην αποστρέφουμε το βλέμμα αντικρίζοντας με θάρρος και ψυχή την άλλη ψυχή όταν η δειλία είναι το διαβατήριο για την αποξένωση και την απομόνωση της αυτοέκφρασής μας στους 4 τείχους του τεχνητού πολιτισμού μας.

 

Ασέβεια

Ξέχνα με σε ένα ασήμαντο πέραν της άκρατης ανυπαρξίας και δώσε μου να χρησιμοποιήσω μια άφατη δημιουργική γυναίκα. Θα την εκτοξεύσω στο σύμπαν μέσα από δοτούς λυγμούς και με την αχρηστία που βουλώνει τα αυτιά της θα καθαρίσω το δρόμο από τη σαβούρα μέχρι μπροστά της να φανεί ολοκάθαρο το φως της νιότης και της ομορφιάς που συμβολίζεται από ένα αστέρι που στάζει θαλάσσια αλμύρα και γοργόνια γλυκύτητα.
Τότε θα μου δείξει την ψεύτικη υφή της σοφίας μου και θα με παρασύρει στα όμορφα χρυσανθοφόρα εδάφη της αγνότητας που είχε καταδικαστεί απ' το δεδομένο πολιτισμό μου.
Τότε θα κρούσω την καμπάνα της ανάγκης και θα φανερώσω τα ακάθαρτα όνειρά μου στην πραγματικότητα της ζωής που με προίκισε η ίδια η αψεγάδιαστη ανωριμότητά της και τότε θα συνεχίσω το δρόμο μου μέσα από θορύβους και λάσπες και ποδοβολητό ως το άδολο πανί του ουρανού για να το πάρω από πάνω του και να αντικρύσω στα μάτια το Θεό που τόσο περίτεχνα έκρυβα.

 

 

Ονομα: Ζωή Αντωνοπούλου
Nickname: Stardustia
http://stardustia.blogspot.com

Εικόνες μιας ζωής προσεχώς [;]

Στεκόταν και πάλι εκεί, στην άκρη της σκέψης,
σε εκείνη την ακρογυαλιά που ξεκινά η θύμηση
κατά άλλους, η λήθη...
Εικόνες, εικόνες, εικόνες μιας ζωής προσεχώς, ίσως όχι της δικής της, ίσως μια ζωής που ποτέ δεν γεννήθηκε, ίσως μιας που ήδη έχει μαραθεί, ίσως μιας που μονάχα η αύρα της στέκεται εκεί, στην άκρη της σκέψης...
σε εκείνη την ακρoγυαλιά που ξεκινά η θύμηση
κατά άλλους, η λήθη

 

Βάραθρο

Mπροστά μου το βάραθρο, και πίσω μου να με κυνηγούν.
Xιλιάδες πόδια πλαταγίζουν πίσω μου, μα είναι ακόμη μακρυά
κοιτώ μπροστά μου, κοιτώ κάτω, χαμηλά, εκεί που το ορμητικό ποτάμι κατρακυλά κουτρουβαλώντας σε βράχια και κoίτες, με ένα νερό άγριο και θολωμένο, φορτωμένο με κάθε λογής λεία:
βλέπω βάρκες λεπτοκαμωμένα φύλλα, βλέπω κορμούς λεπτούς σαν κλαδάκια, βλέπω αγελάδες-μυρμήγκια, βλέπω το σώμα μου, κομματιασμένο, να χτυπά από όχθη σε όχθη.
Φοβάμαι.
Πίσω μου χιλιάδες πόδια πλαταγίζουν με βιαστική αναίδεια, μα είναι ακόμη πολύ μακρυά. Κοιτώ μπροστά μου, μα τα απέναντι βράχια είναι επτά δρασκελιές μακρυά,
επτά δρασκελιές είναι σα να διασχίζεις δρόμο,
δεν μπορείς να βρεθείς από τη μια άκρη στην αλλη
κοιτώ κάτω, χαμηλά, εκεί που το ορμητικό ποτάμι κατρακυλά, σε βράχια και κοίτες με ένα νερό λερό και λυσσασμένο
όλα ανακατεμένα μέσα του, από μακρυά μοιάζει ακίνδυνο όμως δεν είναι.
Φοβάμαι.

Πίσω μου χιλιάδες πόδια πλαταγίζουν, τα ξεχωρίζω πλέον ένα ένα, δεν είναι πια πολύ μακρυά.
Ακούω από κάτω μου τον σκοτεινό καταρράκτη, τη μελανόστομη Χάρυβδη, ακόμη πιο λυσσασμένη από το ποτάμι, αχόρταγη να καταπίνει.
Φοβάμαι
Πίσω μου χιλιάδες πόδια πλαταγίζουν, είναι πλέον πίσω μου ολόγυρά μου, ακούω την ανάσα τους και νιώθω την οργή τους, δεν έχω πια τίποτε άλλο να κερδίσω,
με ένα βήμα, πέφτω στο κενό.
Παρ' όλο που φοβάμαι.
 
------------------------------------------------------------------------------------------------

Το φανάρι που άναψε πράσινο για τους πεζούς με παρέσυρε ατην αντιπέρα όχθη.
Βρέχει και τα ρείθρα των πεζοδρομίων παρασύρουν ορμητικά ό,τι σκουπίδι βρουν.
Το πλήθος με παρασύρει και μένα, βάρκα φυλλαράκι, κορμί κομματιασμένο, απέναντι.

Δεν υπάρχει καιρός για σκέψη.
Δεν υπάρχει χώρος για φαντασία.

Φοβάμαι.
Πολύ.

 

Καθαριότητα

Μανία την είχαν.
Σε όλην τη χώρα.
Να είναι λέει καθαρό το σπίτι τους, το μπαλκόνι τους, το μπάνιο τους, η κουζίνα τους, τα πιάτα τους, τα ρούχα τους, οι τοίχοι τους, τις τηλεοράσεις τους, τα παιδιά τους, τα μαλλιά τους, τα σκυλιά τους, τα παπούτσια τους, τα χέρια τους, τα φρούτα τους, οι νιπτήρες τους, οι νεροχύτες τους, τα ποτήρια τους, τα σεντόνια τους, τα τζάμια τους, τα χαλιά τους, οι πόρτες τους, τα στερεοφωνικά τους, τα κάγκελά τους, οι αυλές τους, τις λεκάνες τους, οι μηχανές τους, τα αυτοκίνητά τους, τα εξοχικά τους...
Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας άρχισε να σκίζεται λιγάκι, δυο βράχοι ανασηκώθηκαν, τρεις άλλοι άρχισαν να ολισθαίνουν. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο φαινότανε και πολύ ήρεμο.
Και χρειάζονταν νερό, σαπούνι, καθαριστικά, λευκαντικά, χλωρίνες, απολυμαντικά, αφρόλουτρα, σαμπουάν...
Και έτσι σφουγγάριζαν το σπίτι και το μπαλκόνι τους, σφουγγάριζαν και καθάριζαν το μπάνιο και την κουζίνα τους, έπλεναν τα πιάτα, τα ρούχα, τους τοίχους τους, ξεσκόνιζαν τις τηλεοράσεις τους, έπλεναν και τα παιδιά και τα σκυλιά και τα μαλλιά τους, γυάλιζαν τα παπούτσια τους, έτριβαν καλά τα χέρια και τα φρούτα τους, γυάλιζαν τους νιπτήρες, τους νεροχύτες και τα ποτήρια τους, έπλεναν και τα σεντόνια τους, καθάριζαν τα τζάμια, τα χαλιά και τις πόρτες τους, ξεσκόνιζαν τα στερεοφωνικά και τα κάγκελά τους, έπλεναν τις αυλές, τις λεκάνες, τις μηχανές και τα αυτοκίνητά τους, καθάριζαν τα εξοχικά τους...
Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας συνέχισε να σκίζεται, άλλοι δυο βράχοι ανασηκώθηκαν, ακόμη τρεις άρχισαν να ολισθαίνουν. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο φαινότανε και πολύ ήρεμο.
Και έτσι έπαιρναν λάστιχα και μάνικες, όχι κουβάδες ή ποτιστήρια, αλοίμονο, κι άνοιγαν βρύσες και κρουνούς, έριχναν με όλους τους τρόπους νερό, χειμάρρους, καταρράκτες, ποτάμια, λίμνες, θάλασσες και ωκεανούς,
να φύγει η σκόνη, η μπόχα, η αποφορά, η βρόμα, οι λεκέδες, τα λίπη, τα λάδια, οι μουτζούρες, οι πιτυρίδες, οι καπνιές, τα κλαδιά, τα φύλλα, τα ψίχουλα: κάθε ίχνος
Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας ήταν σχεδόν μετέωρος, το ίδιο και ανασηκωμένοι βράχοι, παντού μόνο ανασηκωμένοι βράχοι. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο φαινότανε και πολύ ήρεμο.
Ποτέ δεν ηρεμούσανε: αγαπούσαν την καθαριότητα, έλεγαν, όχι όπως οι άλλοι λαοί τριγύρω, που ζούσαν βρόμικοι, άθλιοι, διψασμένοι, μέσα στη σκόνη και την εξαθλίωση.
Και έτσι συνεχιζόταν η ζωή στη μικρή αυτή χώρα, για μήνες και χρόνια, ασταμάτητα.
Με τη μανία τους:
Να είναι καθαρό το σπίτι, το μπαλκόνι, το μπάνιο, η κουζίνα, τα πιάτα, τα ρούχα, οι τοίχοι, οι τηλεοράσεις, τα παιδιά, τα μαλλιά, τα σκυλιά, τα παπούτσια, τα χέρια, τα φρούτα, οι νιπτήρες, οι νεροχύτες, τα ποτήρια, τα σεντόνια, τα τζάμια, τα χαλιά, οι πόρτες, τα στερεοφωνικά, τα κάγκελά, οι αυλές, οι λεκάνες, οι μηχανές, τα αυτοκίνητά, τα εξοχικά τους...
Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας κατέρρευσε, το ίδιο και ανασηκωμένοι βράχοι. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο ήτανε μα τώρα ένας σεισμός του έδωσε υποβρύχια ώθηση. Η επιφάνεια ίσα που ταράχτηκε, καθώς ένα μικρούλι κύμα τη ρυτίδωσε.
Ολοι ήταν σε απόγνωση: όσο έπλεναν και καθάριζαν, τόσο γέμιζαν ξανά τα πάντα από σκόνη, μπόχα, αποφορά, βρόμα, λεκέδες, λίπη, λάδια, μουτζούρες, πιτυρίδες, καπνιές, κλαδιά, φύλλα, ψίχουλα, από κάθε είδους ίχνος...
Κάπου βαθιά στο πέλαγος γεννήθηκε ένα μικρό υπόγειο κύμα, νερό, βαθύ, κρύο, μπλε και καθαρό. Ετρεχε γρήγορα, φτερωτό, ορμητικό πουλάρι, στην πρώτη του τρεχάλα.
Η λύση ήταν να παίρνουν λάστιχα και μάνικες, όχι κουβάδες ή ποτιστήρια, αλοίμονο, και να ανοίγουν βρύσες και κρουνούς, να ρίχνουν με όλους τους τρόπους νερό, χειμάρρους, καταρράκτες, ποτάμια, λίμνες, θάλασσες και ωκεανούς. Να σβήσουνε τα ίχνη.
Μια φορά και έναν καιρό κάπου βαθιά στο πέλαγος γεννήθηκε ένα μικρό υπόγειο κύμα, νερό, βαθύ, κρύο, μπλε και καθαρό. Ετρεχε γρήγορα, φτερωτό, ορμητικό πουλάρι, στην πρώτη του τρεχάλα. Νόμιζε ότι όλος ο κόσμος ήταν μια απλωσιά, μια υδάτινη κοιλάδα. Τρέχοντας μεγάλωνε, λες και μαζί του έτρεχε κι ο χρόνος, και το μικρό ορμητικό πουλάρι έγινε καθαρόαιμο φρενιασμένο, αφηνιασμένο από την ίδια του τη ρώμη άλογο, ένας υπέροχος επίβήτορας και κάπου εκεί, κοντά στο τέλος της κοιλάδας τον περίμενε υπομονετικά η γη, μια στέρεη, στιβαρή φοράδα: σηκώθηκε στα πίσω του πόδια για να την καβαλήσει.
Κι έσβησε, επιτέλους, κάθε ίχνος.

 

 

Ονομα: Αυρηλία Σ.
Nickname: Fuga
http://iliosavra.blogspot.com

Οπως εκεί

Σε νιώθω λίμνη. Είσαι εκεί.
Εδώ, κι εκεί.
Η ανάσα σου στο λαβύρινθό μου βαριά.
Βασανιστική.
Λάβα που κοχλάζει  πριν εκτονωθεί.
Το τέρας που μεγάλωνες με μυστικά
βαθιά, μέσα στις λάσπες σου, γεννιέται.
Ακου. Η αναπνοή...
Κάποιο παιδί αγαπούσε τις εκπλήξεις
ακόμα κι αν ο θάνατος ήταν η έκπληξη αυτή.
Σε νιώθω λίμνη. Είσαι εκεί.
Εδώ, κι εκεί.

 

[άτιτλο]

Βουνά ποτάμια Δέντρα Τρέχουν Θάλασσες Ηλιοβασιλέματα Φεύγουν Ερχονται Χώμα πέτρα νερό Μουσική Γαλάζιο πράσινο καφέ λευκό Ανηφόρες κατηφόρες Τα πόδια Οι ρόδες Στα μάτια Παντού Δέντρα και λίμνες Και Στάσεις Εκτάσεις Εκστάσεις Μουσική Φουρτούνες μπουνάτσες Βαθιά Μέσα σου Φτερουγίζεις Αλήθεια Ονειρο μαζί Λύτρωση κι Ελπίδα Μουσική Μυαλό Ψυχή διάσπαση Ενα Τίποτα Ενα Ολα Μια στιγμή Απειρη Πεθαίνεις Ξαναγεννιέσαι Μουσική Απόλυτο κενό Ενέργεια καθαρή Ελευθερία Μοναξιά Χαρά Θλίψη Τρέλα Παράνοια Σοφία Ερωτας Αγάπη Αλήθεια Σύμπαν και κόκκος άμμου Σκέψεις και λόγια Εξαφανίζονται Ολα Mουσική.

 

Κρίθηκε ένοχη

Στης Εκστασης τη Φυλακή είναι
κρατούμενη
Ισόβια Δέσμια της Ακολασίας
Αυτή η ποινή της άξιζε
για Αμαρτίες που θα 'πρεπε
να είχε διαπράξει
Ικετεύει, ζητά το Ελεος τους
Αντ' αυτού
με Ηδονής Bασανιστήρια την τιμωρούν
μήπως και μετανοήσει
Για τον Πρωτύτερο Εντιμότατο Βίο της.

 

 

Ονομα: Alicia
Nickname: Circles
http://alicia-fragile.blogspot.com

[άτιτλο]

χούφτα.χώμα.καρδιά.κλάμα.μάτια κλειστά.μίλησες; θέλω.θάνατος.τσιγάρο.τέλειωσε.όνειρα.αποσύνθεση.όνειρα; εκτελεσμένα.
στιγμές.λήθη.αντίο.συνήθεια.
σιωπές
σιωπές
σιωπές
σιωπές
σιωπές
τώρα πια χωνεύω σιωπές.
όνειρα
όνειρα
όνειρα
όνειρα
τώρα πια διαμελίζω όνειρα.
τώρα πια δε σε φοβάμαι.κι αν σε χάσω.
τώρα πια κυκλοφορώ σε νέα σύνθεση: όχι πια δάκρυα.
αυτά οριστικά τα κατάπια. να, έτσι, όπως το σπέρμα. έτσι. και μόνο τα δε γαμιέται ξεστομίζω.
να με συγχωρείς, δηλαδή, που βρίζω. δεν είμαι έτσι εγώ. δεν είμαι έτσι. απλά ο θάνατος όσα χρόνια κι αν αφήνω πίσω με εξοργίζει. απλά πού και πού ανάγκη το 'χω να ξεσπάω. και τα λέω , τα γράφω για να μη σαπίσουν μέσα μου.
για να μη σαπίσουν.
κατάλαβες;
κι αν δεν κατάλαβες. απλά σώπαινε.
κι εσύ, όπως κι εγώ.

 

Bird Girl

I am a bird girl now
να κοίτα φύτρωσαν φτερά στους ξεφτισμένους ώμους. κοίτα!
I've got my heart
Here in my hands now
πού αλλού θα μπορούσα. για σκέψου πόσο στενοχωρημένη ήταν στη φυλακή της. να πάλλεται χωρίς να τη βλέπεις. ενώ ,τώρα, είναι προφανές. ίσως και πέρα από αυτό.
I've been searching
For my wings some time
εσύ, ξέρεις για πόσο.
I'm gonna be born
κι αυτή τη φορά δε θα πονέσω.
Into soon the sky
μου είπαν εκεί τα βλέπεις όλα όμορφα. πιο. ενώ εδώ, όλα σκληρά. και μόνο για λίγο καθαρά. μετά γεμίζουν λεκέδες. πόνο τους λένε.
'Cause I'm a bird girl
And the bird girls go to heaven
I'm a bird girl
And the bird girls can fly
Bird girls can fly
στο πρώτο μου πέταγμα θα είσαι εκεί. από κοντά. να μη χάσεις ούτε φτερούγισμα. κι όταν φωνάξω βοήθεια. ανήμπορος πια. με τις τύψεις να φωλιάζουν στο λαιμό σου, νεκρές αναμνήσεις και δικά μου αγγίγματα. όταν φωνάξω βοήθεια. θα ξέρεις πια πως εσύ με σκότωσες. χάρισμά σου τα μάτια μου. να κοιτάς το είδωλό σου.
αγαπάς... αλλά πονάει. να αγαπάς και να μην σε αγαπούν.
κάθε φορά.

 

[άτιτλο]

αναζήτηση... αναζήτηση... αναζήτηση
το έγγραφο δεν βρέθηκε.
Υποδείξεις:
προσπαθήστε ξανά με νέες λέξεις-κλειδιά.
νέες λέξεις-κλειδιά.
αναζήτηση... αναζήτηση... αναζήτηση...
Ερωτας:
ακρωτηριασμένος σε πεδίο μάχης μαζί με χέρια και άδειες αίμα-αγκαλιές, με μαργαριταρένια μάτια και ξεφουσκωμένες καρδιές.
Απώλειες. Απώλειες. Απώλειες.
Ποτέ "γεμίζω". Γεμίζω ποτέ.
Μόνο χάνω και χύνομαι. Μέσα σε χαραμάδες που μυρίζουν μούχλα μέχρι να με βρεις.
Κράτα το βλέμμα μου. Θα χαθώ μετά. Κράτα το και πες μου. Μη ρωτάς, μα πες.
Ξυραφίζω το λαιμό μου. Στέκεται βιδωμένος αγαλμάτινος στους ώμους και κουράστηκα να περπατώ μαζί του.
Βουτάω τα ακροδάχτυλα στους τοίχους και αυτοί λιώνουν καθώς ακουμπώ ηχολέξεις μόνες χωρίς ταίρι.
Σκέψεις καρφιτσωμένες κίτρινα post-it στο ταβάνι. Νότες μιας ψυχορραγούσας ευτυχίας και ποδοπατημένων ονείρων απόηχοι.
Σκόνη, χαλίκια, τριζόνια σφυρίζουν. Εύκολος και άμεσος προορισμός το πουθενά μου: μέσα μου.
Σφιχτοκρατώ το τίποτα. Τα χέρια του μωβιά. Εξάρτηση σχέσης.
Οργασμικά ουρλιαχτά ταξιδεύουν από τα ανοιχτά παραθυρόφυλλα για να σιωπήσουν μετά από 5 λεπτά.
Πίνω θανάτους και χορταίνω και μετά ανακατεύω τα σωθικά μου. Με τα χέρια.
Σκοτάδι με φως. Υφασμα με πουά. Διάτρητες ψυχές. Ρετάλια ψυχές.

 

      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.