αφιέρωμα

Ποιήματα για την καλοκαιρία
Δημήτρης Αθηνάκης
Χωρίσεμεις




Κι ήρθε ο καιρός

Πολεμιστές
βαδίζουνε συνάμα
με τους λύκους
το δρόμο της επιστροφής
σε δυο μισά ποτάμια
χαϊδεύοντας ηδονικά
το χώμα χέρσας
γης
που φύτρωσε η
νύχτα
ουρλιάζοντας

[Πολεμιστές βαδίζουνε συνάμα με τους λύκους το δρόμο της επιστροφής σε δυο μισά ποτάμια χαϊδεύοντας ηδονικά στο σώμα στέρφας γης σαν φύτρωσε η νύχτα ψάλλοντας]

Κι ήρθε καιρός που
σπάραξαν

περιπατητές στα φέρετρα

 


Αγέλαστη επιστροφή

Σκιές ασώματες γυρνούν
κι οι μοναξιές μαζί τους
Μήδειες


φοίνικες αναγεννώμενοι]

το κουφάρι
της αγέλαστης επιστροφής
δειπνούν

[Χαράζει...]
...μετά από μιας νύχτας ουρλιαχτό
και
από κείνους τους πολεμιστές μετά
που βάδιζαν μονάχοι
χαϊδεύοντας ηδονικά τη λάσπη του χειμώνα


 

Δεν είναι

Πέταγα
σ' ενός νεφελοσυνάγματος το γύρισμα
στης μάχης με τα ξωτικά τ' αδιάκοπο πηγαινέλα
τότε που μιας βιαιότητας το χέρι μού έστειλε αντίο

[δεν είναι το χώμα που με σκεπάζει ελαφρύ
είναι που βάρυνε εκείνο το σκουπίδι που κουβαλώ αιώνες]

Και τώρα τι
ποιος να ζητήσει απ' το παρόν να ρίξει φως στο αίμα
σε ηφαίστεια και αγκαλιές μιας λάγνας τερψιθέας
[επόπτες καταντήσαμε - πολυφορεμένοι]
για να δαμάσει ανελέητα τα πάθη των ερώτων
[κλισέ και πισωγύρισμα σε μιας στιγμής τη σκέψη]

[δεν είναι το φέρετρο σπαθί να το φορέσεις
είναι μόνο ένα κομμάτι σου και μιας ζωής το θέλω]

Βάλε με επιτέλους να κοιμηθώ σ' εκείνο το κελί
που μου υποσχέθηκες
και σκέπασέ με καλά με κάγκελα και κρύο
αφού
- το ξέρεις -
γέμισα καημούς
- είμαι όλος φευγιό
μακρινό κι απαραβίαστο
γεμάτος ερωτήσεις δύσκολες να εξαγνίζουν
μια το έλα δυο το μείνε

[δεν είναι η φυλακή αυτό που με σκοτώνει
είναι η ελευθερία σου που δεν μπορώ ν' αντέξω]

 

[ποιήματα από την προσεχή έκδοση "Χωρίσεμεις", στις εκδόσεις Μελάνι, φθινόπωρο 2008]

 

d.athinakis@gmail.com






      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.