αφιέρωμα

Αφιερώσεις ποιητών προς τον Στρατή Τσίρκα
Αντιγόνη Κατσαδήμα
Ο Μομπίλ και οι άλλοι




Μομπίλ

Εν αρχή ην ο υπολογιστής
Κατόπιν κοντά στην πέτρα από ήλεκτρο
Ο άλογος φυσιογνώστης δίνει λόγο στα πλήκτρα
 http://lego4.blogspot.com
Στο ιστολόγιο λιγοστεύει τη δίψα
 Πίνοντας κείμενα
Επί της οθόνης
Σχεδόν δικά του ίχνη 
Επάνω σε εικόνες
Διακρινόμενος στο διαδίκτυο
Δεν τον πειράζει η πραγματικότητα
Να δείχνει ωραίος και για τρίτους ενώ
Τοποθετώ στο δίσκο γυάλινα
Ολοκόκκινα ή άδεια ποτήρια
Κρασί κεχαριτωμένο ολοταχώς
Προς ένα μπλε ανοιχτό κουτί ανάμεσα στα παραθυρόφυλλα
Τασσόμενη εναντίον της κάπνας των τσιγάρων στα τασάκια
Αφήνω τον κρύο, φρέσκο αέρα παντού να σκορπίσει
Να διαφοροποιήσει το χώρο με τα όλα του
Δίνεται άδεια χρόνου στα σταχτοδοχεία
Εγγαστρίμυθα ο Μομπίλ διαφωνώντας
Περιηγείται στα ψηφιακά ανόητα
Αδύνατο πλέον να δει το είδωλο
Ο,τι ανήκει στα ψηλά ποτήρια
Οταν ξεσπαθώνει
Φτάνοντας μια ανοιχτή φωλιά με σπαθιά εντός
Επάνω σε ψηλά τακούνια
Τσιμπώντας τρίχες στο κεφάλι μου
Ολάκερα αφοσιωμένος τώρα στα περίεργα
Τεχνολογίας αφηγήματα
Υποπτα κοινωνικοποιείται
Μια τάξη κοινωνίας γεννιέται
Μου δίνει φτερά να καταλάβω 
Την ηλεκτροφόρα εμπειρία
Οπως το ήλεκτρο που καίγεται αναδύοντας
Οντότητα
Προς το παρόν υπάρχουν λέξεις αδιάλυτες στο νερό
Υπάρχουν και πιάτα
Ατελείωτα με αναμνηστικά στίγματα
Χνώτα των φίλων
Σαπουνίζω όσα τα χαρωπά πρόσωπα
Αφησαν πίσω παρατεταμένα
Ξερά χείλη έχω
Δυο λιοντάρια που γύρισαν από την άλλη
Ετοιμα να κάνουν σκι σε ριχτούς πάπυρους
Μόλις έκλεισα το παράθυρο
Ο Μομπίλ είναι από ώρα στη σιωπή
Από γινάτι που δεν τον παίζω στα γόνατα
Δεν βρίσκω τους φραστικούς περιπάτους
Μέσα στον κύκλο των εκνευριστικών πραγμάτων
Θα πλένω και τη φαντασία μαζί με το πράσο
Με ευχέρεια ονομάζονται αναληθή τα πράγματα
Το αίτημα της σιωπής
Θα κάνει αφρό σε λίγο
Ανάμεσα στα δυο κτίρια που συναντιούνται
Οπως δυο σελίδες βιβλίου με δώρο
Τον ήλιο στο προσκέφαλο
Ιπταται ένα χέρι
Κουνώντας την παλάμη σαν να ήταν δέντρο
Τι κι αν κάποιοι θέλουν να ζουν σε αστυνομικό κράτος
Ευχαριστώ δεν
Στον αφρό της θάλασσας
Ενωμένα κεριά αναμμένα έχοντας διαβάσει
Τη Νέα Συντέλεια στο σκοτάδι
Τρέχουν μη μολυνθούν από φιλοφοβία
Ναι φιλοφοβία
Ούτε αυτή τη λέξη ξέρει ο υπολογιστής
Πιθανότατα δεν υπάρχει
Μου αρέσουν αυτά που δεν υπάρχουν
Οπως τα νυχτοπερπατήματα
Να ακούω τα τακούνια στο πεζοδρόμιο
Τικ τακ και ο χρόνος δεν υπάρχει
Ούτε ο φόβος
Θα πάθει ο Μομπίλ σύνδρομο πληροφόρησης
Ανοιγοκλείνει το μικρό ράμφος
Σαν να τρώει ειδήσεις από την οθόνη
Φταρνίζεται και μικρές στάλες πιτσιλίζουν τα γράμματα
Του κακού λογιστή
Κοιτάζω ένα μπλε τετράδιο που πρόσφατα πήρα
Εχει ευρετηρίαση
Συνώνυμο του
Πάσχει από τριχόπτωση
Αν τελικά ξαναγίνει άνθρωπος
Ανεβαίνοντας στον καναπέ να με φιλήσει
Ο βάτραχος πώς τα κατάφερε
Κι ήταν και άλογος
Ενώ το μπλε τετράδιο έχει τη γλώσσα μέσα
Μοναξιά οξεία
Πρέπει κάποια στιγμή να βάλω τελεία
Ο Μομπίλ στον ώμο
Μου δίνει ένα φιλί πετώντας
Λίμπιντο και φτερά
Το μικρό μου καναρίνι
Είναι ένας υπερρεαλιστής σε μια βιβλιόφιλη κυψέλη

 

Ο κήπος

Δαιδαλώδη κήπε που συλλαβίζεις
Τη θάλασσα
Οι ήχοι των φύλλων προς τα κύματα
Χρωματίζονται ήρεμα απ' το απέραντο ενάντια
Στην υποβόσκουσα επιθετικότητα του φίκου παρά λίγο
Η συγνώμη σκαρφαλώνοντας
Στη φωλιά των μυστικών
Επάνω στη βελούδινη βυσσινί πολυθρόνα
Κάτω από το μοιρογνωμόνιο βαθιά στην άμμο
Αναμνήσεις αναθυμιάσεις
Ολα τα θαρρεί
Σαν το σκαθάρι στο φίκο
Σαν την Αλίκη στις πόλεις
Παίζοντας άτρωτη 
Κήπος που τα θαλασσώνει μες
Στην καταιγίδα δεν αλέθει
Παρά ήχους από τις αλγηδόνες των μπλε
Δαιδάλων μυρίζοντας βυσσινί αλμύρα
Ακόμη κι αν δεν το επωφελείσαι
Γνωρίζεις ότι είναι έτσι
Ηρεμα τα πράγματα προς όφελος του σολφέζ
Μπορείς πάντα να τρέξεις ώς την άμμο
Να σηκώσεις ρυθμικά το όνομά σου στα σύννεφα
Βρεγμένα χαλίκια στα χέρια  
Εσύ συλλαβίζοντας απέναντι στα κύματα αλλά
Θα επιστρέψεις στερεμένος
Στο εγκαταλειμμένο καταφύγιο 
Των κλεμμένων ιών
Ζωών ή μυστικών τι σημασία έχει τώρα
Αν δεν συνεχίσεις εναντίον του εαυτού σου

 

Σχεδία

Βρεθήκαμε σε μια σχεδία
Με ελάχιστο φως
Από τις χαραμάδες
Χωρίς να υπάρχει νήσος ή ρόδινο αλάτι
Μπροστά μας
Στο σκοτάδι όμως σε βρίσκω
Εκτιμώντας περισσότερο
Τα πόμολα και τους τοίχους
Τις άκομψες γωνίες που σχολιάζουν
Πάλι δεν είμαι καλή
Αναπαράγω τεχνικά το σήμερα
Με αυτό
Το ισχύον και το άλγος
Ενα άλογο επάνω στα κύματα
Κάτασπρο επιμένει
Ή αυτό ή τη σχεδία μας
Πρέπει να επιλέξω ζωή
Με τι μένος να αρνηθώ την πραγματικότητα
Αρχισαν ήδη οι διχάλες να ενοχλούν
Ομοια με μικρές ψιχάλες
Διπλοί δρόμοι
Αρχισα να αμφιβάλλω
Απόψε για μας
Στη σχεδία
Για τα επόμενα σχέδια
Πού θα τονίζω τις λέξεις
Μακριά δείχνει ρόδινο το πέλαγος
Χαράματα

 

akatsadima@yahoo.com

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.