αφιέρωμα

Poets machine!
Νέες φωνές: Ανέστης Μελιδώνης
Και το γαλάζιο μαυρίζει...




Περπάτημα

Κάθε λεπτό δημιουργείς θάνατο

Καθρέφτισέ τον στη ζωή

Μα μην ξεχάσεις να κρατήσεις

Τη δεύτερη στα χέρια

Κι άσε τον μεγάλο ψυχοθήρα

Να σβήνει τις πατημασιές σου.

 

Ηλιοτρόπιο

Ανέκαθεν σε φρόντιζε ο ήλιος

Στραμμένος προς τη θλίψη σου

Εφεδρικός ήρωας στα όνειρά σου

Δεμένη πάνω του η συμπόνοια

Χρεωμένη η θάλασσα με σίδερα

Που λιώνουν

Αδήριτα.

 

Αντίο

Εδιωξες το φως

Χάρισες τις λύπες

Σάρωσες τα μονοπάτια

Eστρεψες τα κύματα.

 

*

Κι εγώ

-αθωομένος-

Σε κοιτώ

Να χάνεσαι

Σαν να 'σουν από καπνό.

 

Ιστορία ζωής (κόκκινη)

Ενα φεγγάρι κρύβεται στη θάλασσα

Κι ένας στραμμένος (στο άπειρο) αετός ζητάει αέρα

Η καρδιά μου χρήζεται στο μεταίχμιο

Και δίνοντας τις πιο κόκκινες ματιές της

Χαρίζεται στο αίμα.

 

Και το γαλάζιο μαυρίζει

Ενας λούστρος γυαλίζει το μυαλό μου

Αθεράπευτα υγιής

Η βούρτσα του

Σκοτώνει κάθε μου δηλητήριο

Που πάγωσε για να με σώσει

Από τα βέλη της μασημένης σήψης

Αχώνευτης από καιρό.

Χαρακωμένα σύννεφα

Εφεδρικοί λουόμενοι

Σοβατισμένα αστέρια

Αστρολάβος χειροποίητος

Ο έρωτας.

 

Απλό

Είσαι εδώ και χάνεσαι

Λυπάσαι που χρωστάς

Και στον αφρό τςη νιότης μου

Αφήνεις μία θάλασσα.

Σε δυο κόσμους τώρα ζω.

 

orgone_accumulator777@hotmail.com

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.