(efxaristies)

Ο ήχος των κουμπιών που ξεκουμπώνουν το ποτάμι.
Ο ήχος της τρύπας που ξετρυπώνει το μήλο.
Ο ήχος του κορμιού που ξεκορμώνει το πλευρό.

Δεν έχουμε πια τίποτα!

Μυρίζουμε το χώμα
μυρίζουμε τις λέξεις και τα βιβλία και τις αναφορές.
Μας πλακώνει
η ιστορία.
Μας βαραίνει: τη βαριόμαστε.
Make it new, αλλά πώς;
Πρόλαβαν άλλοι (;) 

Η σιωπή. Θα ήτανε μια λύση
φρικτή.

Και πάλι
ο ήχος των κουμπιών που
ξεκουμπώνουν το
το τρομερό
ποτάμι
της πηγής μας.

 
Ενας καλός άνθρωπος

Είμαι ένας καλός άνθρωπος.
Ενας καλός άνθρωπος είμαι.

Είμαι.
Είμαι.

Προσπαθώ.                 Αποτυγχάνω.
Προσπαθώ.                 Αποτυγχάνω.
Ξανά.

ζζζζζντουπ πέφτω
σηκώνομαι
χα χα χα
δε αγαπά
ζζζζντουπ πέφτω
σηκώνομαι
χα χα

Φοβάμαι.
Χμμμμμ..... φο-φο-φο-βάμαι.... νννννννννναι.
Φοβάμαι.
Προσπαθώ.

Ναι.
Μάλλον.
Σίγουρα.
Οχι.
Είμαι ένας άνθρωπος. Καλός.
Φοράω τα ρούχα
καθαρά
πλένω τα δόντια
προσεκτικά
ναι ναι ναι
μετά από κάθε γεύμα
φόρους πληρώνω
εργάζομαι
τακτοποιώ το σπίτι
δε σε στενοχωρώ.
Δε
σε
στενο-χωρώ.
Χωράω;
Ναι, χωράω.
Ολοι οι καλοί χωράνε.

Φτιάχνω καφέ. Ζεστό. Ωραίο. Κούπα. Στεγνή. Περιμένει.
Μουσική. Στεγνή. Περιμένει.
Μισοκοιμάμαι. Πε-ρι-μέ-νω.
Ανακάτεψε ανακάτεψε ανακάτεψε
καφές, ζάχαρη, γάλα, νερό,
πιο
λίγο πιο
γλυκό πιο
νόστιμο πιο
δικό σου
είμαι ΝΑΙ είμαι και αξίζω
ανακάτεψε ξανά ξανά ξανά

8:03 επιλογές επιλογές επιλογές (τι να διαλέξω;)
8:04 τίποτε
8:05 τα πάντα
8:06 εικόνες εικόνες εικόνες (φοβάμαι)
8:07 φεύγω
8:08 είμαι καλός

 
Θέλεις να παίξουμε;

Θέλεις να παίξουμε;

Θέλειιιιιιις μμμμ.....
να ήμουνα λέει
καινούρια και να φορούσα κόκκινα κΟοΟοΟΟΟΟΟΟΟΟΟκκινα παπούτσια
τεράστια γυαλιστερά με φιόγκους και τακούνια
να κάνουν κρακ-κρακ-κρακ καθώς θα περπατάω
να έπαιρνα τις φίλες μου 
ολάνθιστες και φλύαρες
να βλέπαμε τ' αγόρια 
όμορφες
όμορφες
όμορφες
όχι όχι αθώες.
Θα «μ'αγαπά δε μ' αγαπά» και θα
Ωραία θα 'ταν.

(Είμαι εγώ ο σατανάς ή κάποιος που του μοιάζει;)
(...)
(Είμαι εγώ ο σατανάς ή κάποιος που του μοιάζει;)

Θέλεις λοιπόν να παίξουμε;

Προ (και όχι επί-) μηθεύς

Σκέφτομαι συχνά τον επικείμενο θάνατό σας.

Δεν είστε άρρωστοι, όχι, προς Θεού, ούτε και τόσο γέροι
μα θα πεθάνουμε όλοι κάποτε,όχι;

Ναι, σας σκέφτομαι συχνά να φεύγετε
ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά
να φεύγετε
σας σκέφτομαι
συχνά.

Την κηδεία, τα κόλυβα, τα μνημόσυνα, τις διαθήκες και λοιπά
τα έχετε κιόλας φροντίσει (Να είσαι Προμηθεύς!, λέγατε πάντα).

Μα, σκέφτομαι,
η καινούρια μου ζωή, η μετά, πώς θα 'ναι;
Τί θα κάνω;
Θα φοράω τα ίδια ρούχα;
Θα αγαπάω τους ίδιους εραστές;
Θα διαβάζω τα ίδια βιβλία;
Θα τρώω τα ίδια φαγητά;
Θα κάνω τα ίδια ταξίδια;
Θα είμαι τότε αυτή που τώρα είμαι;

Δεν νιώθω ενοχές στις σκέψεις μου αυτές.
Αντίθετα
λες κι είναι δικαίωμά μου
εκ γεννετής. 
Ή ντουζ καυτό, μετά από κουρασμένη μέρα.
Ή χαμομήλι ηλιόλουστο, με μήλα και Μπετόβεν.

Δεν μου περνάει ποτέ απ' το νου
η πιθανότητα (η διόλου απίθανη)
να φύγω πρώτη εγώ.
Εσείς μήπως τη σκέφτεστε;

Κλήση

Ωωωωωω Οφηλία!
βρωμάει κάτι σάααααααααααπιο
σάπιοΣάπιοΣάπιο
εδώ
για φέρε μου το ΑΖΑΧ
«άντε!» σου λέω να τιναχτείς - σηκωθείς - κουνηθείς - καθαρίσω

Βλέπω, Οφηλία,
πόσο το ψυγείο είναι ένα ______________ 
γεμάτο φως (ηλεκτρικό)
σοκολάτες μήλα μπύρα τυρί ντομάτες + + + κλπ
πού είναι το νερό σου;

«άναψε το φως» (δείξε μου) δείξε μου

«καθάρισε κι εδώ» λιγάκι η                           χώνεται στο πόδι μου ανάμεσα
(σφουγγαρίστρα)
ανάμεσα στα δυο μου πόδια χώνεται βαθιά «κι εκεί
κι εκεί» να καθαρίσει λίγο «έτσι»
δείξε μου το πώς: άναψε το φως

να με ξέρεις και να μ' αγαπάς (θέλω)
να σε κατασπαράξω να σε ____________  (θέλω)
(θέλω) (είμαι)
ρουφάω όλα σκόνη σσσσσς.....
δεν στη φασαρία ακούω

«έλα»

πια έλα σε ναι σε περι-
μένω
χά-νω & λέξεις & έξεις + χάνω + = σιωπή
σου σιω....

4. πού
5. πώς
12. πότε

αν μ'αγαπάς για πάντα;

θα μ'αγαπάς για πάντα;

Nα μ'αγαπάς για πάντα.

malexopoulou@yahoo.com