αφιέρωμα

Το ταξίδι των στίχων
Ανέστης Μελιδώνης
28 λέξεις κάθε ανάσα




Εισβάλλω στο όνειρο

Ονειρεύτηκα πολλές φορές ότι είμαι κύμα
η ομορφιά μου ήταν θάλασσα
η αθανασία μου παραλία
και η παγίδα μου ένα παιδί
που έχτιζε το κάστρο του στην άμμο.

 

Μανιφέστο για μη ανάλωση

Το ξέρω κάποια μέρα θα δικαιωθώ
οι καρδιές δε θα κρύβονται σε σεντούκια
τα μάτια δε θα χρησιμεύουν για περισκόπια
οι αγκαλιές δε θα γεννούν εγωισμούς
οι πληγές δε θα υπάρχουν για παρηγοριά
οι άνθρωποι δε θα ψαρεύουν μ' αγκίστρια
κι ελπίδες όπως αυτές
δε θα θωπεύουν αυτιά.

 

28 λέξεις κάθε ανάσα

Ψυχή βαθιά με τραμ περνάει μές στην πόλη και δε σαλεύει η θάλασσα αιώνια αρματιά της λήθης
θα ξεχάσουμε κάποτε ότι γεννηθήκαμε και τ' όνειρο θα γίνει πέτρα.
*
Καρφί στο λυρισμό έγινε η ζωή μας και δε σαλεύει τ' άστρο καθώς αθωότητα σημαίνει ό,τι έχουμε
δεν κατέχουμε αφού διασύνδεσες τις οπές του τοίχου με βλέμμα ασύρματο.
*
Ας είναι μαύρος ο ουρανός και διάφανο το δάκρυ δεν παύουμε να ελπίζουμε πως θα ξαναγυρίσουμε
σε θέρος ιερό και χώμα πατημένο από ξυπόλυτα χρόνια και πρωτόγνορες οράσεις.
*
Διασάλευσες το σώμα μου με χάρτη από σήψεις θαμμένες για να ζήσουν σε ημερολόγια από δέρμα
απάτητο και μάταια φυλαγμένο απ' το κάλπικο αίμα της νύχτας που προδώσαμε.

 

Εγγύηση υπομονής

Κανένα άστρο
δεν ανακαλύφθηκε
στην ώρα του.

 

Η μουσική της πτώσης

Η μοναδική σου θέληση ασπαζόταν τις καλοκαιρινές νότες
το πράσινο ερωτευμένο φύλλο αγκάλιαζε το κρεβάτι
με βία απλωνόταν η ηδονή των βλεμμάτων μας
κρατούσαμε ζωντανές τις ιαχές των πολεμόχαρων πρωτόπλαστων
το μήλο διέθετε πλήκτρα -το απολαμβάναμε νηστεύοντάς το-
η ζωή κι αυτή πρωτόφαντη μέσα σε κάδρο άθραυστο
πηδήξαμε γλυκά τις διασπαρμένες ενοχές του Θεού
που ανήμπορος με την ευτυχία μας
έριξε το κάδρο μας με μεγάλο κρότο στο χώμα.

 

Σίγουρα θα ξεπεραστεί ο ήλιος

Ο πιο όμορφος συρφετός είναι οι αναμνήσεις
που δεν αγγίξαμε δεμένοι στον πάσσαλο.

Οι πιο γλυκές μας στιγμές
αυτές που υπερβαίνουμε την καλοσύνη
μη ζητώντας να ανοίξει τα δώρα της.

Και το πιο ταιριαστό μας ανάχωμα
εκείνο που σκοντάφτουμε συνεχώς
ανίκανοι να το διακρίνουμε
ταγμένοι στη νηφάλια ευθεία της μοίρας.

 

Η μοναδικότητα σε γνωρίζει

Χαρίζω στο χαμόγελό σου το δικαίωμά μου στην ευτυχία
απλώνω μαζί με το βλέμμα σου τον παλμό την έκσταση
ζωγραφίζω απνευστί την ανάσα της ανακάλυψης
είσαι το πλάσμα που διαπρέπει στη χαρά
είσαι αυτή που απαξίωσε τη σκληρότητα
αυτή που κάποτε θα πλεύσει εκεί που περιμένω να φανείς.

 

Πώς διαλύσαμε τις σταγόνες

Αρνηθήκαμε τις λύπες που χάραξαν πρόσωπα
με μια ανάσα πορευτήκαμε σε χαράδρες
κρατήσαμε το σκήπτρο μας με τα δάχτυλα
δε χρειαστήκαμε τ' αστέρια στον τοίχο μας
κι ό,τι έγινε σε δρόμους άγραφους είναι η υπογραφή μας.

 

Το μόνο μας ευχαριστώ

Αγκάλιασα το θρίαμβο στο πρόσωπό σου
αφού οι ιαχές των πρωτόπλαστων άγγιξαν τις μιαρές μας θελήσεις
και η ποίηση ενός βρέφους βάφτισε τη γραφή μου
θα δυναμώσουμε την ανταμοιβή της διαφάνειας
και η ευγένεια των βλεφάρων μας
θ' ανοίξει τον κόσμο στο δικό μας.

 

orgone_accumulator777@hotmail.com

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.