αφιέρωμα

Τον Ελύτη, τόσο πολύ
Γιάννης Ευθυμιάδης
Ανέκδοτα




Μετέωρα βράχια που ξερνάνε όρθια πτώματα πριν απ' την πτώση, πάνω λιγοστό γαλάζιο

Να μου θυμίζει ανάταση για να συμπληρωθεί, όσο πιο απλά, πικρό το σχήμα ειρωνείας

Και κάτω πλήθη να κραυγάζουν αδιάφορα τρώγοντας ό,τι απέμεινε από τους μάγους

Μα το κορίτσι, το κορίτσι πάγωσε εκεί ένα του βλέμμα χαρισμένο στον αιώνα

Μία στιγμή, αυτή που πέφτω, επιβεβαίωση μικρού βαράθρου ανοιγμένου σαν αστείο

Μέχρι πριν λίγο ήταν τα χέρια μου προέκταση ηλεκτροφόρου πυρετού απ' την οθόνη

Oπως αγόρι έμαθε καλά τον έρωτα μέσα από εκατομμύρια κρυμμένα pixels

Μακάβριο θέαμα, διαρκεί κανιβαλίζοντας όσο θα επιτρέψει η ροή προγράμματος

Να παραβιαστεί απρόβλεπτα το σχέδιο, αυτό που θα 'ναι πια για πάντα τ' όνειρό σου

 

Oλοι νομίζετε ότι φοβήθηκα και πως γι' αυτό έπεσα πανικόβλητος στο κενό

Θε μου, τι βλάκες! Επιτέλους, πήρα για μια μόνη φορά όλη μου τη ζωή στα χέρια μου

Προκλητικά, πέφτοντας μπροστά σε τρομαγμένα τεράστια μάτια, σας βγάζω τη γλώσσα μου

Την τελευταία στιγμή διέκρινα μέσα στο πλήθος το κορίτσι με τη θλίψη στα μάτια

Δεν είχε τίποτα ξεχωριστό να θυμάμαι, μόνο πως ήταν ένα κορίτσι θλιμμένο

Θα μπορούσαμε να είχαμε αγαπηθεί δυο καλοκαίρια πριν, δυο μετά -θα μπορούσαμε-

Δεν επαληθεύτηκε αυτή η πιθανότητα - πόσες να προλάβουν να φτάσουν στο τέρμα;

Κι έτσι εγώ δεν θα είμαι εδώ, ενώ το κορίτσι θα είναι εδώ -τι απλή λογική!-

Η δική σας απλή λογική, που για κάμποσα χρόνια την επαναλάμβανα περίφημα

 

Eτσι όπως πέφτεις δεν τρομάζω, μόνο σκέφτομαι πως θα μπορούσα εγώ να σ' είχα αγαπήσει

Πριν από δύο καλοκαίρια ή νωρίτερα, και τώρα να 'βλεπα το τέλος της ζωής μας

Γύρω φωνάζουν, γύρω ουρλιάζουν, γύρω σπρώχνονται, μα εμένα βγαίνει η ψυχή μου έξω απ' το σώμα

Να ενωθεί με τη δική σου στο ενδιάμεσο, προτού να φύγεις, όσο προλαβαίνω ακόμα

Πες μου, ακούς φωνή, μιλάς με κάποια δύναμη; Πες μου, αισθάνεσαι την αύρα από το σύμπαν

Να σε τυλίγει σαν εξαίσια ανάληψη μια μουσική που δεν ξανάκουσες στο χώμα;

Βλέπω το φως, τις αστραπές, την ονειροβροχή, είσαι εσύ που φτάνεις λίγο πριν το τέλος

Ή μήπως φεύγουμε μαζί για το απέραντο, εκεί που δεν υπάρχει ουρανός και βλέμμα

Μόνο ο ήχος, ο εξαίσιος ήχος, χρώματα γύρω σου, μέσα σου ν' αγγίζουν κάθε μέλος;


(από την υπό έκδοση ποιητική σύνθεση 27 ή ο άνθρωπος που πέφτει)

 

johnefthymiades@gmail.com

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.