αφιέρωμα

Τον Ελύτη, τόσο πολύ
Mercedes Marcos Sánchez
Τ' αστέρια μόνο είναι η ελπίδα
μτφρ.: Βιργινία Χορμοβίτη
español |




Η Ισπανίδα ποιήτρια Mercedes Marcos Sánchez ασχολείται με έννοιες όπως η αγάπη, η επαφή, η απουσία, η σιωπή, η άγνοια, η γνώση, η ελπίδα. Λέξεις θηλυκές. Θετικές αλλά και αρνητικές. Με διάθεση ρομαντική η αγάπη ξεδιπλώνεται μέσα από όλα τα έμψυχα και άψυχα αντικείμενα που περιβάλλουν το μυστήριο του ατόμου που ποθείται. Η αναζήτηση δεν έχει όρια. Η αναζήτηση για γνώση, ουσία. Η ελπίδα απαντάται σε έναν άλλον κόσμο, ουράνιο, πνευματικό. Η επαφή που επιδιώκεται δεν είναι απλά σωματική -αν και τα χείλη αναζητούν περισσότερη- αλλά ψυχική και πνευματική. Το ανθρώπινο σώμα παρομοιάζεται με κορμό δέντρου. Το δέντρο, με την πάροδο του χρόνου, γερνά όπως και το σώμα. Ρυτίδες δημιουργούνται και στα δύο. Ο χρόνος νικά το σώμα με τον θάνατο και τον κορμό με το κόψιμο. "Καταστροφή" και στις δύο περιπτώσεις. Μόνο που μέσα από τον θάνατο αναγεννάται πάντα κάτι άλλο...





Για να σε συναντήσω

Συλλαβίζω τ' όνομά σου. Και τ' όνομα
των πραγμάτων που αγαπάς. Γεύομαι
το γλυκό κρέας των λέξεών τους και βρίσκω
σε κάθε γράμμα το μυστικό κλειδί
που οδηγεί στην άλλη πλευρά, στο σκοτεινό
και μυστηριώδες πρόσωπο αυτού του σώματος
που αποπνέει ό,τι δεν αγγίζεται. 
Γιατί ξέρω πως τα ονόματα έχουν ψυχή
κι ένα κρυφό μέρος
όπου οι άνθρωποι μεγαλώνουν.

 

Δε μου αρκεί το δέρμα

Ζήτησα απ' τους θεούς άλλο τρόπο
επαφής. Δε μου αρκεί
το δέρμα: αυτό το χάδι
κι άλλη δίψα μόνο φέρνει ώς τα χείλη μου
και μου αφήνει το αίμα σε φωτοσκίαση.

Ωστόσο,
άσε με να γλιστρίσω
λόφοι κάτω από τα μάτια σου και ν' ακούσω τη μουσική
που ηχεί στους κήπους της ψυχής σου.

 

Χώρα της άγνοιας

Απεριόριστη είναι η χώρα της άγνοιας:
ποτέ δε θα τελειώσει η αίγλη των λόφων της
ούτε αρκεί μια ζωή για να τρυπήσει τη σκιά τους.

 

Ερευνα

Οποιος αναζητά τη γνώση ξέρει μόνο
πως δεν έχει όρια η ελπίδα.

 

Τ' αστέρια μόνο είναι η ελπίδα

Ηρθα ώς εδώ για να μάθω. Αναζητούσα
να πιω στα λόγια των ανθρώπων
ώς τη τελευταία σταγόνα αυτής της πηγής
που αγνοεί τη σύγχυση και την άγνοια.
Ηρθα ώς εδώ για να μάθω: αναζητούσα
τη φωτεινή ρίζα των πραγμάτων,
την ουσία της φωτιάς: τα λόγια.
Ηρθα ώς εδώ για να μάθω κι έμαθα:
- ω μάταιη σιγουριά των ονείρων! -
το πηγάδι είναι πηγάδι
και στο κοίταγμα μεγαλώνει
η δίψα.
Και στα ύψη
τ' αστέρια μόνο είναι η ελπίδα.

 

Το δέντρο του αιώνα 

Ηταν φυλλωτό το δέντρο του αιώνα.
Κάτω από τα κλαδιά του
- όμορφα σαν το πάχος του χιονιού -
έχαναν βάρος τα καλοκαίρια.
Η ομορφιά του
έρρεε αργά, στάλαζε
στη λάμψη του δέρματός του,
πιο κει απ' το δέρμα του: ανάμεσα στις
τακτικές φωνές του ανέμου.
Ηταν φυλλωτό το δέντρο του αιώνα:
Τώρα
ηττημένο πια στον χρόνο της κοπής
επιβιώνει μόνο στο μυστήριο
του τραγουδιού των πουλιών.

 

Ωμό κρέας

Κι αν μπορούσες να δεις την καρδιά μου τώρα
θα την έβρισκες μόνο κάτω από τον τύπο
της πονεμένης ερώτησης ωμό κρέας.

 

Επιστήμη

Πάλι ξεπροβάλλει ένας ορίζοντας άγνοιας:
τι αφθονία από διαδοχικά τίποτα
εμποδίζει την όραση όλη της κορυφής!
Θα υπάρξει τέλος;
Ισως.
Ο αδαής
ούτε που γνωρίζει ότι υπάρχουν δρόμοι.

 

virgijo@gmail.com

 

      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.