αφιέρωμα

Νικηφόρος Βρεττάκος: αποτίμηση
Γιώργος Βέης
Ποιήματα από το Μπαλί




Διπλό το δώρο του πορφυρού μας απογεύματος        

Ας γυρίσουμε την πλάτη σε εικόνες περιττές
μπαίνοντας ιδρωμένοι πάλι σε τροχιές ερώτων
για τη βρώση και την πόση των σωμάτων πρόχειροι
σιδερένια απόφαση για το παρόν, τη γνώση˙

διπλό το δώρο του πορφυρού μας απογεύματος:
να δούμε το βάθος του κόσμου πιο καθαρά από
ποτέ, να γίνουμε από χίμαιρα, ιστορία
αντοχής στα όνειρα, στο κρίμα, υπερήφανοι

από πείνα αλήθειας, άστεγοι αλλά άτρωτοι
ναι, κρύψαμε πληγές, διαβάσαμε τον Καρτέσιο
όχι σαν όαση ανάσας, αλλά σαν εχθρό ·

οι θεοί δίπλα μας κι άλλες ιδέες, τα αίματα
όλων των θυσιών, οι καπνοί του δέους, ημέρες
νύχτες τυφλότητας, σπέρματα σπατάλης άκυρα.

 

Επέτειοι

Ο σκορπιός ανάστροφος, η οργή των ματαιωμένων
ανθρώπων στην άλλη άκρη της ζωής, φόβων ρυθμός
ένας αέρας, φυγάς κι αυτός από τον ουρανό
να παρασύρει το όνειδος, την πείρα φόνων

η Ιστορία σκάνδαλο, το αποτρελαμένο
βλέμμα, του αρχαίου κυνηγού το σπασμένο δόρυ
το φλύαρο θέαμα, ναυάγιο προβλέψιμο
χωρίς τροφή, μια μουτζούρα, ένας χείμαρρος ψευδών

χειρονομίες από ένα θέατρο λαθών, παφλασμός
ώς τα χαράματα ο πυρετός, ο κόσμος βέλος
και πού να είναι ο στόχος, στο σύδεντρο χαμένος

μετανιωμένοι μέτοικοι, οι απόβλητοι ύμνοι
δραπέτες μπέρδεψαν τα σημάδια, τα συνθήματα
εφιάλτης: αρχίζει η βία της επιστροφής.

 

Κιότο

Χαρταετοί ή οι νέες πίκρες μας στον ουρανό;
Υποκλίσεις σε φίλους ή μήπως πάντα σε θάνατο;
Δεν ξεχνώ: το γιασεμί σημαίνει κατευόδιο
γλώσσα ξαφνικά οικεία, εκείνο το παγόνι

η νοσταλγία των βουδιστών για τη θάλασσα ζεν
χωρίς βόμβες, απέραντη προσευχή των μοναχών
να ξέρεις: βόμβος μηδενός, της λιμπελούλας όρκος
να ζήσει τον επερχόμενο χειμώνα σαν θέρος

μικροί φτερωτοί δράκοι, πυγολαμπίδες μήνυμα
κανείς δεν έφυγε από εδώ όπως ακριβώς
ήρθε, ναι, αλλάζει ο καιρός σε πλήρη των όντων

αντίληψη, η ελάχιστη λίμνη, θα μπορούσε
να είναι ο ταχύτερος δρόμος για τη φώτιση
που συντηρεί τα μεσοαστρικά διαστήματα.

 

Ο καλός φωτογράφος

«Αυτά τουλάχιστον τα φαντάσματα είναι εγώ
τα τικ του προσώπου μου, ένας κόλαφος λεξικών
μ' όλες τις παλιές μου δόξες άλεσα πολιτισμούς»
λέει ο ίκτερος των ημερών, αυτί στον καιρό

«έχω μάθει και μεταφυσική στην πράξη, κερνώντας
πρόοδο και τάξη, σέρνοντας τα άλογα στη μάχη
ένας βάρβαρος αιώνας, όπως κι όλοι οι άλλοι
το πυρπολημένο χορτάρι, οι άναρθρες πόλεις».

Τηλεγράφημα από αίμα και στάχτη κρυμμένο
νευρώσεις χωρίς ίαση, δρόμοι του λαβυρίνθου
χωρίς φτερά ο άγγελος έγινε -λίγοι το ξέρουν-

το κρύσταλλο των δακρύων μας, των ονείρων τέχνη
κληρούχοι δύστηνων καιρών, οι ναυαγοί των δρόμων
ένα παιδί το σπασμένο του πόδι σέρνει, Νάξος.

 

Νέα Σελήνη

...διότι, στην καλύτερη περίπτωση, ήξερα
ότι θα αργούσες από χιόνι ή από όξινη βροχή
θα έχανες την άνοιξη μέσα από τα χέρια σου
τα καλοκαίρια στην Πάρο
την έξαρση στην Αρχαία Μεσσήνη
και θα έμπαινες κατευθείαν στο συρταράκι
της φθινοπώρου ταφής
ένα ενθύμιο πλέον
τρυφερότητας, διαψεύσεων κι αναστολών
ξεπερνώντας έτσι οριακά των αδυναμιών
την υλικότητα, την οικτρή ασχετοσύνη των τρίτων.

α, ναι, έμεινε μόνο αυτό το βότσαλο στο τραπέζι μας
να θυμίζει εκείνη την τόσο ηχηρή υπόσχεση
«μα θα ξανάρθω»
λες και μπορεί να επαληθευθεί το θαύμα του Ορφέα
λίγο προτού σκοντάψει σ' εκείνη τη μαύρη πέτρα

εκτός, λέω τώρα που τα συλλογίζομαι
άλλη μια φορά όλα αυτά τα καθέκαστα της θύελλας,
εκτός κι αν όλο αυτό το σκηνικό της αναχώρησης
ήταν μια παγίδα, μια σκέτη φενάκη,
κάτι σαν φιλοσοφικό ανέκδοτο,
από αυτά που μαθαίνουν πρόθυμα
απέξω οι πρωτοετείς όλου του κόσμου-

κοιτάζω τώρα το στήθος σου στη φωτογραφία
καθώς ανοίγει στην κατάφαση των προσφορών
τη διάρκεια των σπασμών στον ήρωα  μυαλό
το αναφαίρετο δικαίωμα προσδοκίας της αίσθησης
όχι σαν όνειρο πια,
αλλά σαν ανταύγεια σταθερή και άλλο τόσο ειλικρινή
από σάρκα και αίμα

πώς άραγε να στο πω
πώς άραγε να στο γράψω
καλύτερα λοιπόν έτσι με δύο καρφιά:

έρεβος

λογισμού.

 

Μονόλογος παραδοσιακού ζωγράφου

Οι σκιές,
μνήμες χνάρια από μια ελεύθερη πτώση στο σκοτάδι,
όψεις κι αυτές της αλήθειας,
άλλοτε συνιστούν τον πανικό των αβεβαιοτήτων
το μπέρδεμα των βηματισμών μας κάθε απόβραδο
τον παραλογισμό ειδικότερα της αστάθειας
κι άλλοτε υποστηρίζουν την έγκυρη συμφιλίωσή μας
με το σάρμα των ασύνετων πράξεων και των παραλείψεων
που μας σημάδεψαν στο μέτωπο

οι σκιές οστεοφύλακες
η παμπάλαια διάλεκτος των υπαινιγμών και των νύξεων
καθώς φύονται στον κόλπο της Αργολίδας
και μετά φτάνουν μία μία στον μυχό της Ελευσίνας
μας ακούν και μας προσέχουν όλους μας
δείχνουν υπομονή και πείρα αγάπης
κάποια στιγμή προσπερνούν τους πάντες
τότε ανήκουν πλέον στη Δήμητρα.

 

Ερωτήματα τέλους                 

Διότι δεν ήξερα ότι θα κλείδωνες το δωμάτιο
και θα πέταγες το κλειδί στον δρόμο
να το βρουν οι άστεγοι της γειτονιάς
να ψάχνουν μετά ποιά πόρτα ανοίγει
σαδισμός, υστεροβουλία πάθους
να με κρατήσεις για πάντα εδώ
στον τύμβο της πάλης μας
της αυταπάτης έλεγχος
ή μήπως ορμή θανάτου από ασφυξία;

Διαβάζω μέσα στην κόρη των οφθαλμών
ένα τίποτα σχέδιο
μια κραυγή πληγωμένου βαριά οπλίτη
από φίλια πυρά.

(Αρκετές ώρες μετά)
Ο πνιγόμενος από εδώ άραγε θα σωθεί;
Για μια ακόμη φορά ο λόγος,
ο πιο μυτερός κι από μαχαίρι,
σώζει;

 

Επιμύθιο δείπνου

Κάθε πρόταση, κάθε παράγραφος και στροφή ζωής
σ' αυτή τη σελίδα απογεύματος αγράμπελης
μου πάει γάντι
με δείχνει βέβαια ξεμέθυστο
ενώ δεν είμαι ακόμα.
Χειροπιαστή άλλωστε η ατέλεια της αντοχής
η απώλεια μόλις την τελευταία στιγμή
και η απόγνωση από την απώλεια
επειδή όλα μα όλα πιστοποιούσαν
ένωση και διάρκεια

το ταλαιπωρημένο ηλιοτρόπιο τώρα
η κρυψίνοια, που χωράει κι αυτή στην αγάπη
το όνειρο, που δεν φέρνει συνήθως κανένα κορμί,
μόνο εκείνη τη μοναδική αίσθηση της σάρωσης,
που κάνει, ως γνωστόν, τις θαλάσσιες χελώνες
να μας ξεπερνούν κατά πολύ σε τόλμη
και ταπεινοφροσύνη μαζί.

 

Συναντήσεις

Εχει πέσει από ώρα φαίνεται
δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του
τινάζεται πού και πού
ρεύεται υπάρξεις
σαν σπουργιτάκι στην ξόβεργα ο ζητιάνος
είναι αυτός που κλαίει αριθμούς
έλα να τον σηκώσουμε λοιπόν
από τη βρόμικη λακκούβα του
κάποιοι, έμαθα, τον φωνάζουν,
Αχέροντα.

 

Ο θαλασσοβάτης

Εχει μια μανία, να τα βάζει με τα κύματα,
όσο μεγάλα κι αν είναι,
να τρέχει στην επιφάνεια των νερών
με την ταχύτητα του αέρα
μοιάζει με το κοινό γλαροπούλι του Σαρωνικού,
αλλά τελειώνει γρήγορα η δική του η γενιά
σπάνιο είδος του Ειρηνικού

τον έχω δει μια φορά στα μάτια σου
να χαίρεται τον θαλασσοβάτη
να υπόσχεται διδασκαλίες και τέχνη
να μάθω δηλαδή να πετάω κι εγώ
χαμηλά πάνω από το ιερό οστούν,
τη μέση, τη λεκάνη
με πνεύμα σποδών και Χριστουγέννων
κάτι σαν Περσέας από αλκοόλ και μαστίχα

 

georgeveis@hotmail.com

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη | english
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.